วัดร่องขุ่น (Wat Rong Khun) ออกแบบและก่อสร้างโดยอาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์ ซึ่งปรารถนาจะสร้างวัดให้เหมือนเมืองสวรรค์ที่มนุษย์สัมผัสได้ เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2540 จากเดิมมีเนื้อที่ 3 ไร่ ได้ซื้อที่ดินเพิ่มและมีผู้บริจาคคือคุณวันชัย วิชญชาคร จนปัจจุบันมีเนื้อที่ 9 ไร่ และมีพระกิตติพงษ์ กัลยาโณ รักษาการเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน
ตอนที่ผมไปถึงวัดเป็นตอนค่ำแล้ว ได้เจอกับตัวเป็นๆของ อ.เฉลิมชัยด้วย (จริงๆแล้วถ้าไม่มีธุระอะไรอาจารย์แกก็อยู่ที่วัดทุกวัน) ได้คุยกับอาจารย์บ้างนิดหน่อย ก่อนนั้นกำลังซื้อของที่ระลึกมีผู้หญิงฝรั่งคนนึงเดินมาถามเจ้าหน้าที่ในร้านขายของที่ระลึก ว่า “มาสเตอร์เฉลิมชัยอยู่หรือเปล่า” เจ้าหน้าที่ทำท่างงๆ ก็เลยบอกว่าเขาถามหาอาจารย์น่ะครับ ฝรั่งเลยหันมาหาผมพร้อมกับพูดว่า “ถามเขาให้หน่อยว่ามาสเตอร์เฉลิมชัยอยู่ไหม”
เจ้าหน้าที่บอกอาจารย์อยู่วัดแต่ไม่รู้อยู่ตรงไหน หลังจากเล่าให้ฝรั่งฟังแล้วก็ก้มหน้าก้มตาซื้อของที่ระลึกต่อ อึดใจใหญ่ๆก็ออกมาหน้าวัดเห็นฝรั่งคนเมื่อครู่กำลังนั่งสัมภาษณ์อาจารย์เฉลิมชัย นั่งรอพร้อมฟังอยู่ห่างๆแต่ก็พอได้ยิน(อาจารย์เสียงดังฟังชัดมาก) ผมมาไม่ทันคำถามแต่ได้ยินที่อาจารย์ตอบแล้ว รู้สึกว่าฝรั่งคงสงสัยเหมือนที่ผมสงสัยหลังจากเดินเข้าไปเห็นภาพจิตรกรรมที่ฝาผนังประตูอุโบสถอย่างแน่นอน เพราะคำตอบที่อาจารย์เฉลิมชัยตอบหญิงฝรั่งคนนั้น เฉลยข้อสงสัยของผมอย่างสิ้นเชิง
พอฝรั่งคนนั้นสัมภาษณ์เสร็จและร่ำลาอาจารย์ ผมเลยเข้าไปสวัสดี ขอให้เซนต์ชื่อลงในหนังสือที่ซื้อมาจากร้านขายของที่ระลึก พอบอกว่าฝรั่งคนเมื่อกี้เขามาให้ผมช่วยถามหาอาจารย์แน่ะ อาจารย์แกเลยเล่าให้ฟังว่า “เมื่อกี้มันเดินมาหาพี่แล้วชี้ใส่รูปที่ผนัง ถามว่าคนนี้อยู่ไหน” (รูปอาจารย์เฉลิมชัย ขนาดเท่าตัวจริงที่ผนัง)
“Where is he? มันว่างั้น”
“พี่เลยบอก ‘ME!!!’ “ (พร้อมเอานิ้วชี้จิ้มหน้าอก — กรุณานึกถึงเสียงสูงๆของ อ.เฉลิมชัย)
ฮาแตก!!
รอจนวัดปิดไม่ให้เข้าชมแล้ว เลยเดินมาขึ้นรถที่จอดอยู่ เห็นอาจารย์ออกมาปั่นจักรยานเล่นรอบลานจอดรถ รู้สึกอิจฉาที่เห็นอาจารย์แกได้ปั่นจักรยานออกกำลังกาย ส่วนเราวันๆได้แค่ปลูกผักปลูกหญ้าในเฟซบุ้ค
ว่าแต่ที่อาจารย์แกใช้สรรพนามว่าพี่น่ะ ไม่รู้ว่าเพราะเราแก่ หรือว่าอาจารย์แกแอ๊บเด็กหว่า
