เมื่อวันก่อนได้พูดคุยกับเพื่อนที่อยู่แดนใต้เรื่องเหตุการณ์บ้านเมือง บทสนทนาจบลงที่การถูกเชิญชวนไปพูดคุยมุมมองเกี่ยวกับหนังสือ เป็นการบันทึกรายการวิทยุ เพื่อออกอากาศทางสถานีวิทยุ มอ.หาดใหญ่ ปฎิกริยาแรกที่ตอบสนองออกไปคือการปฎิเสธ ไม่ใช่ว่าไปไม่ได้แต่ผมเป็นมนุษย์ประเภทฟลิ้นสโตน (The Flintstones – มนุษย์หิน)ที่สมองทึบคิดช้าพูดไม่ค่อยทันชาวบ้าน ต้องคิดสามครั้งถึงจะพูดได้ เลยปฎิเสธไป แต่ก็นำหัวข้อนั้นมาคิดต่อ ผมว่าแรงบันดาลใจของคนมีแหล่งกำเนิดมากมาย แต่หนังสือน่าจะเป็นสิ่งที่สร้างแรงบันดาลใจให้คนมากที่สุด ผมรู้จักคนหลายๆคนที่มีแรงผลักดันในชีวิตและอาชีพเพราะอ่านหนังสือ แต่ละคนมีไม่ซ้ำเรื่องกัน นี่ก็เป็นเรื่องแปลกอีกเรื่อง นั่นคือหนังสือที่เป็นแรงบันดาลใจของคนหนึ่งอาจจะเป็นหนังสือธรรมดาดาดๆทั่วไปของอีกหลายๆคน อย่างเช่น “โจนาธาน ลิวิงสตัน นางนวล” เป็นแรงบันดาลใจของหลายคน แต่ผมอ่านมายี่สิบปีไม่เคยจบเลย
- ฉันจึงเลือกเอาความตาย โดย นิรนาม การตีพิมพ์หนังสือเกิดจากพี่สาวไปเห็นบันทึกอยู่บนโต๊ะและมีปากกาอยู่ในมือผู้ตาย ที่ยังเขียนหนังสืออยู่ในขณะที่กำลังสิ้นลมหายใจ เลยนำไปให้โรงพิมพ์ตามความตั้งใจของผู้เขียน โดยผู้เขียนได้เขียนถึงการเรียนรู้หลักปรัชญา ศาสนาต่างๆ แล้วสรุปว่าทุกศาสนาบอกว่านิพพานคือการพ้นทุกข์ ถ้าเราลัดทางไปยังการพ้นทุกข์ให้เร็วที่สุด ไม่เรียกว่าวิวัฒนาการที่ดีที่สุดดอกหรือ แล้วผู้เขียนก็ทำการอัตตวินิบาตกรรม โดยในหน้าสุดท้ายมีลายมือของผู้ตายเขียนบรรยายความรู้สึกขณะกำลังสิ้นใจ ตัวหนังสือตัวสุดท้ายก่อนที่จะอ่านไม่ออกคือ “เจ็บ…”
.
หนังสือเล่มนี้ไม่ได้พิเศษในแง่แรงบันดาลใจอะไร แต่จะผุดขึ้นมาในหัวทุกครั้งถ้านึกถึง “หนังสือ”
.
- เล่มถัดมา “รามเกียรติ์” เป็นหนังสือเล่มแรกที่อ่านหลังจากอ่านหนังสือออกและเขียนหนังสือได้ ตอน ป.๑ โดยไปคุ้ยหนังสือ “ประชาบาล” ในห้องเก็บหนังสือของโรงเรียนมาอ่าน ซึ่งจะมีการตีพิมพ์รามเกียรติ์ทีละตอนๆในทุกเล่ม อ่านเสร็จก็มาถกกับพี่สาว ไม่เข้าใจตอนไหนก็ถามพ่อ ตอนนั้นอ่านเพราะสนุกกับเนื้อเรื่อง พอโตมาโน่นแหละถึงรู้ถึงข้อดีของการชอบอ่านหนังสือ
. - … (มีต่อ)
. - … (มีต่อ)
. - … (มีต่อ)
หนังสือน่าสนใจนะค่ะ
ยังเขียนไม่จบเลยครับ
อืม………
กระทู้ “หนังสือห้าเล่ม…” ที่อ้างถึงนี้
น่าจะเป็นกระทู้ที่ดี
และคนตั้งก็คงจะเป็นคนที่ค่อนข้างน่ารัก
เนอะ คุณลุงผู้ปกครองเว็บ
อิ อิ
จะมาอ่านต่อเน่อ
……
ระลึกถึงอยู่เปนอันมาก
ผมก็ระลึกถึงท่านนะ แต่ต้องนึกทีละครึ่ง พอดีผมหน่วยความจำน้อย