ถ้าเราลองนับนิ้วมือดู มีเพลงที่ดังขึ้นมาแล้วดึงเรากลับบ้านมีอยู่ไม่กี่เพลงครับ เพลงนี้ก็เป็นเพลงหนึ่งสำหรับผม ที่ผูกกับความรู้สึกและความทรงจำแบบถาวร
เมื่อเพลงนี้ดังขึ้น ภาพและความรู้สึกเหล่านี้ปรากฏขึ้นมา
- ที่บ้านนอก บ้านแม่ผมเป็นร้านขายของชำที่หน้าร้านจะมีตู้เพลงหยอดเหรียญเก่าๆ เป็นแผ่นเสียงด้วยนะ ที่มีเพลงด้านละ 1 เพลง (ไม่ใช่ CD) เพลงนี้จะดังบ่อยมาก พอๆกับสาวจันทร์กั้งโกบของพรศักดิ์ ส่องแสง
- ประมาณปี 2541-42 ผมทำงานแล้ว และเข้าไปติดต่องานที่มหา’ลัย ได้ทราบข่าวหนึ่ง รุ่นน้องมหา’ลัยคนหนึ่งเพิ่งเรียนจบเป็นบัณฑิตวิศวกรรมศาตร์ ได้ฆ่าตัวตายด้วยการปีนขึ้นไปผูกฆ่าตัวตายบนเสาส่งคลื่นสถานีวิทยุของมหา’ลัย หลังจากนำตัวลงมาก็พบบันทึกในตัว เขียนไว้ว่า
เขากำพร้าพ่อแม่ และถูกเลี้ยงมาด้วยบิดามารดาบุญธรรม ตั้งแต่เด็กจนเข้ามหา’ลัย จนเรียนจบเป็นบัณฑิต ตอนเรียนจบเขาได้ข่าวร้ายพ่อแม่บุญธรรมทั้งสองเสียชีวิต เขาบอกว่าเขาไม่มีอะไรในชีวิตให้ยึดเหนี่ยวแล้ว ที่นี่เป็นที่เดียวที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา เขาจึงขอฝากชีวิตไว้ที่นี่
ที่เขาจะขอเป็นสิ่งสุดท้าย คือ ขอให้สถานีเปิดเพลงที่เขารักอย่างน้อยวันละหนึ่งเพลง
หนึ่งในเพลงที่รุ่นน้องเขารักและขอให้เปิดคือ “วอนลมเกี่ยวใจ” สลา คุณวุฒิ
นี่คือสาเหตุที่ทำไมเพลงนี้ถึงสะเทือนความรู้สึกมากผิดปรกติ
