หลังจากความพยายามติดต่อหน่วยงานต่างๆเพื่อเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ล้มเหลว ผ่านไป 48 ชั่วโมง พี่คนที่ต้องการความช่วยเหลือก็ติดต่อมาเป็นระยะ ๆ ในวันที่ผมตัดสินใจหนีออกจากพื้นที่น้ำท่วม นอกจากสัมภาระของตัวเองแล้ว ยังมีพันธะกิจที่ต้องช่วยพี่เขาออกมาด้วย เลยพยายามทุกทางเพื่อหาทางว่าจ้างเรือกลับเข้าไปรับ จนพาออกมาจนได้ รวมถึงได้แวะรับป้าคนหนึ่งติดเรือออกมาด้วย

นี่คือเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งที่ผมพูดถึง “ศรัทธา”  (** อ้างอิง **)

แต่เสียดายที่ตอนที่หลบหนี ระบบสื่อสารถูกตัดขาดทำให้ผมไม่เห็นข้อความที่ส่งมาทางทวิตเตอร์ขอความช่วยเหลืออีก 4-5 ชีวิต ทำไมสิ่งที่เราต่อสู้ด้วยมักใหญ่เกินตัวเราเสมอ เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงคำถามที่ผมถามพี่ที่รักเคารพคนหนึ่ง พี่จุฬาภรณ์ วิริยอุดมศิริว่า

“เคยไหมที่รู้สึกว่า เราไม่รู้ว่ากำลังสู้อยู่กับอะไร”

ข้อความจากทวิตเตอร์ ที่ผมเพิ่งเห็นใน 3 วันถัดมา

ตลาดน้ำอยุธยา คลองสระบัว และเวทีละครกลางน้ำ ตั้งอยู่บริเวณอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา นอกเกาะเมืองด้านทิศเหนือ (ทุ่งขวัญ) และอยู่ใจกลางสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ คือ อนุสรณ์สถานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช วัดหน้าพระเมรุ และเพนียดคล้องช้าง

เปิดให้บริการทุกวันเสาร์ – อาทิตย์ และวันหยุดนักขัตฤกษ์ ตั้งแต่เวลา 10.00 น. – 17.30 น. จุดเด่นหลักของ ตลาดน้ำคลองสระบัว ที่หาชมที่อื่นไม่ได้คือ การแสดงละครพื้นบ้านบนเวทึกลางน้ำ พร้อมการขับเสภาและเล่นดนตรีไทยกันสดๆ แห่งแรก และแห่งเดียวของประเทศไทย ที่ดูราวกับว่านักแสดงสามารถเคลื่อนไหวอยู่บนผิวน้ำอย่างสวยงาม

การแสดงมีวันละ 5 รอบ ดังต่อไปนี้

รอบที่ 1 : 11.00 น.
รอบที่ 2 : 12.00 น.
รอบที่ 3 : 13.30 น.
รอบที่ 4 : 15.00 น.
รอบที่ 5 : 16.30 น.

เรื่องที่นำมาแสดงได้แก่เรื่อง พระสุธน-มโนราห์ ตอนพรานบุณจับนางมโนราห์, ไกรทองพิชิตชาละวัน, พระอภัยมณี ตอนหนีนางยักษ์สู่เกาะแก้วพิศดาร, จันทโครพ ตอนเปิดผอบพบนางโมรา, สังข์ทอง ตอนเจ้าเงาะรจนา, ลิลิตพระลอ ตอนพระลอตามไก่ฟ้า, เสน่หากากี, นางสิบสอง, ปลาบู่ทอง เป็นต้น

เรื่องเล่าเกี่ยวกับอำเภอนี้ที่ผมได้ยินมาคือ เป็นเมืองเล็กๆริมแม่น้ำโขงที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่มายาวนาน ผู้คนส่วนใหญ่เป็นคนแก่และเด็กๆ ทุกคนล้วนน่ารักมีอัธยาศัยไมตรี ซึ่งผมว่ามันน่าจะเป็นเรื่องเล่ามากกว่า เพราะทุกอย่างที่เล่ามาผมเคยเห็นตอนเด็กๆสมัยที่อยุ่บ้านนอกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน แต่พอไปอยู่จริงๆแค่ไม่กี่วัน ผมพบเห็นว่าเรื่องเคยได้ยินมาไม่เกินจริงเลย โดยเฉพาะความน่ารักของผู้เฒ่าผู้แก่

ผมพักอยู่ที่เกสต์เฮาส์เก่าแก่แห่งหนึ่ง มีเจ้าของเป็นพี่ผู้หญิงอายุ 50 กว่าๆ มีลูกน้องอยู่ 2-3 คน ด้วยความช่างสนทนาของเจ้าของบ้านก็เลยสนิทกันอย่างรวดเร็ว ช่วงที่ผมพักอยู่มีอาจารย์-นักศึกษาคณะศิลปกรรม จากมหา’ลัยนึงมาพักด้วย ผมพักมาได้ 3-4 วันจนสนิทกับเจ้าของบ้านและน้องๆนักศึกษา อาจารย์วานให้ทางที่พักทำอาหารเช้าเลี้ยงนักศึกษาทั้งหมดโดยให้งบมาจำนวนหนึ่ง

ทางที่พักมีบุคคลากรจำกัดเลยให้ป้าร้านขนมจีนข้างวัดท้ายซอย 21 ทำข้าวต้มให้ โดยบอกจำนวนคน จำนวนข้าว จำนวนของส่วนประกอบเครื่องปรุง จำนวนเนื้อหมูที่ต้องซื้อมาทำ ป้าร้านขนมจีนเลยบอกว่า อุ้ย ข้าวแค่นี้จะอิ่มกันเหรอ แล้วหมูเท่านี้จะพอเหรอ
เดี๋ยวเด็กๆจะไม่อิ่มกัน ปรากฎว่าป้าแกแอบเพิ่มจำนวนเครื่องและข้าว ในขณะที่ผมดีดลูกคิดในใจ คำนวนงบประมาณเท่านี้ทำอาหารขนาดนี้ จะได้กำไรมั้ยนั่น แต่ที่ป้าแกคิดคือ “นักศึกษาจะอิ่มหรือเปล่า”

กลุ่มอาจารย์-นักศึกษาศิลปกรรมที่มาสอบปลายภาคเรียนนอกสถานที่

อีกเหตุการณ์หนึ่ง

มีนักศึกษาในกลุ่มนี้ทำกระเป๋าสตางค์หายบนรถตอนเดินทางมา ป้าคนที่เป็นเจ้าของเกสต์เฮาส์ถามว่ามีตังค์เหลือหรือเปล่า น้องเขาบอกว่าตังค์อยู่ในกระเป๋าทั้งหมด ป้าเจ้าของบ้านเลยเอาเงินให้น้องเขาไปจำนวนหนึ่ง บอกว่าเอาไปใช้ซื้อของกินตอนที่อยู่ที่นี่นะหนู

ผมถามเจ้าของบ้านแกว่า “พี่ให้ตังค์น้องเขาเลยเหรอครับ”
แกตอบว่า “พี่เคยเรียนหนังสือและรู้ว่าถ้าท้องหิวมันจะเรียนไม่รู้เรื่อง อีกอย่างพี่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลย น้องเขาสิเดือดร้อนเพราะว่าอยู่ที่นี่มันต้องมีค่ากินค่าอยู่”

นั่นทำให้ผมรู้สึกว่ามาไม่ผิดที่แฮะ ที่นี่เชียงคานชัดๆ

การมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่ ไม่ได้ให้แค่พักร่างกาย แต่ที่นี่ให้ความสุขทางจิตใจด้วย และที่สำคัญที่สุดที่นี่สอนผมว่าอย่าสิ้นศรัทธาต่อเพื่อนมนุษย์ และการให้นั้นก็ทำให้เรามีความสุขไม่แพ้การรับ หรืออาจจะให้ความสุขกับเรามากกว่าด้วยซ้ำ

พระอาทิตย์ตกน้ำที่เกาะพีพี

หลังจากไปเจอน้ำลดที่อ่าวมาหยา คนเรือก็บอกพวกเราว่าให้กลับขึ้นเรือได้แล้ว เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกน้ำ เรือสองลำวิ่งขนานกันไป พระอาทิตย์หลบอยู่หลังหน้าผาทิวเขาหมู่เกาะพีพีเล พอเวลาผ่านไปสักระยะ พระอาทิตย์ก็เสนอหน้าออกมาจากหน้าผา

วินาทีที่พระอาทิตย์โผล่พ้นหน้าผา

พระอาทิตย์ตกที่พีพี

อีกมุม

พระอาทิตย์ตกทะเล

ถ้าถามผม ผมชอบเชียงคานเกสต์เฮาส์ตรงที่มีน้องหมาน้องแมวเยอะแยะให้เล่นด้วย แถมทำหน้าที่ต้อนรับขับสู้อย่างขมักเขม้น วิ่งมาต้อนรับตอนเราไปเที่ยวกลับมา ตอนเช้าก็คอยยกขาสะกิดเราให้เราแบ่งปาท่องโก๋ให้ โดยเฉพาะตอนสะกิดเราจะหันหน้าไปทางอื่นเนียนๆ น่ารักครับ

ผมรู้สึกดีใจที่เชียงคานยังไม่มีโรงแรม รีสอร์ทหรูๆเหมือนที่ภูเรือหรือที่อื่นๆและชื่นชมคนที่เกี่ยวข้องทุกคน(รวม พวกเรานักท่องเที่ยว)ที่ทำให้เชียงคานบริสุทธิ์อย่างที่เคยเป็นมา

จริงๆ มุมสงบๆ แบบนี้ก็มีมากมายในเมืองไทย อันที่จริงใกล้ๆกรุงเทพฯก็มีเยอะแยะ แสดงว่าเชียงคานต้องมีอะไรบางอย่าง ที่ทำให้คนไปมาแล้วก็อยากไปอีก เคยมีคนพูดเกี่ยวกับเชียงคานว่า

“…โถ่… เมืองเล็กๆในไทยยังมีให้คุณค้นหาอีกมากมายเพียงแค่อย่าไปกันตามกระแส บ้านนอกบ้านนาตามภาคเหนือ อีสาน กลาง ใต้ยังอาจจะมีความบริสุทธิ์มากกว่าหลวงพระบางมรดกโลกเสียอีก …”

ผมคนบ้านนอกอีสานตั้งแต่เกิดครับ เคยผ่านชีวิตชนบทอีสานมาแล้วทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นใช้ไฟไต้ ไฟตะเกียงน้ำมันก๊าด ชาวบ้านช่วยกันลงแขกดำนาเกี่ยวข้าว ช่วยกันตีนวดข้าวและขนข้าวจากทุ่งนามาใส่ยุ้งฉางด้วยขบวนวัวเทียมเกวียน และมายืนยันว่าปัจจุบันบ้านนอกอีสานไม่บริสุทธิ์อย่างคนที่กล่าวข้างบน เข้าใจนะครับทุกอย่างถูกดูดกลืนไปแล้วด้วยกระแสนิยมวัตถุ บ้านหลังข้างๆที่เคยแลกน้ำพริกแลกแกงกันกิน ทุกวันนี้อย่าว่าแต่สอบถามสารทุกข์สุกดิบเลย แม้แต่จะมองหน้าทุกทายกันยังไม่มี

เพียงแต่คนเราพยายามเสาะหาสถานที่หรือสิ่งที่ให้ความสุขทางใจดังกล่าว ผมไปชียงตุงหรือเชียงคาน เพราะต้องการรำลึกอดีตในตอนเด็กเพราะปัจจุบันที่หมู่บ้านผมที่บ้านนอกไม่มี แบบนั้นให้เห็นแล้ว ถึงแม้ที่เหล่านั้นจะบริสุทธิ์จริงหรือเกิดจากการเสแสร้งก็ตาม ถ้าเราไปแล้วมีความสุขกับใจของเรา มันก็คุ้มค่ามิใช่เหรอ

แต่ความน่ารักของคนเชียงคานที่เห็น เป็นความบริสุทธิ์ที่แท้จริงไม่ใช่การเสแสร้ง หากจะมีอะไรซักอย่างมำทำให้เชียงคานเปลี่ยนไปจากที่เป็นอยู่ผมว่าคงเป็นพวก เรานักท่องเที่ยวนี่แหละ

ร้านกาแฟชื่อ "สำ-ราน-นา" ที่เจ้าของร้านผันตัวเองจากนักท่องเที่ยวที่หลงเสน่ห์เมืองเชียงคาน มาเป็นสมาชิกถาวรของเมืองเล็กๆแห่งนี้

“เคยไปสังขละบุรีหรือเปล่า”
“รู้จักสังขละบุรีไหม”

ผมตอบว่า “รู้จัก แต่ยังไม่เคยไปนะ” (ในตอนนั้น)
นักท่องเที่ยวคนนั้นกับเพื่อนๆของเขาบอกผมว่า

“ต้องไปให้ได้นะ สังขละบุรี อเมซิ่งมากๆ”
ผมได้แต่นึกในใจ ที่ไหนจะอเมซิ่งเท่าภูกระดึงกับบางแสน 2 บ้านตรูวะ แต่ก็จดไว้ในใจว่าถ้ามีโอกาสจะต้องไปให้ได้

บริเวณที่พัก ในตอนโพล้เพล้

จากที่พักบริเวณริมแพในตอนเช้า

นั่งเรือชมวิวขณะลอดใต้สะพานไม้

สะพานมอญที่ทำจากไม้

ทางไปดูวัดกลางน้ำ

แล้วแต่ฤดูที่ไป บางทีก็เห็นแต่ยอด หรือถ้าน้ำหลากมากก็ไม่เห็นเลย

ที่ๆเคยเป็นโบสถ์และวัดของหมู่บ้าน ก่อนมีการสร้างเขื่อน

หมู่บ้านที่เขื่อนอุบลรัตน์ที่ขอนแก่นบ้านผมก็เคยเป็นแบบนี้

ด้านหน้าอุโบสถตอนไปน้ำลดลงมาก สามารถขึ้นไปเดินเล่นได้

ภายในวัดหลวงพ่ออุตมะ มีเด็กๆหลากเชื้อชาติมาทำกิจกรรม

...

ตอนที่ผมไปถึงวัดเป็นตอนค่ำแล้ว ได้เจอกับตัวเป็นๆของ อ.เฉลิมชัยด้วย (จริงๆแล้วถ้าไม่มีธุระอะไรอาจารย์แกก็อยู่ที่วัดทุกวัน) ได้คุยกับอาจารย์บ้างนิดหน่อย ก่อนนั้นกำลังซื้อของที่ระลึกมีผู้หญิงฝรั่งคนนึงเดินมาถามเจ้าหน้าที่ในร้านขายของที่ระลึก ว่า “มาสเตอร์เฉลิมชัยอยู่หรือเปล่า” เจ้าหน้าที่ทำท่างงๆ ก็เลยบอกว่าเขาถามหาอาจารย์น่ะครับ ฝรั่งเลยหันมาหาผมพร้อมกับพูดว่า “ถามเขาให้หน่อยว่ามาสเตอร์เฉลิมชัยอยู่ไหม”

เจ้าหน้าที่บอกอาจารย์อยู่วัดแต่ไม่รู้อยู่ตรงไหน หลังจากเล่าให้ฝรั่งฟังแล้วก็ก้มหน้าก้มตาซื้อของที่ระลึกต่อ อึดใจใหญ่ๆก็ออกมาหน้าวัดเห็นฝรั่งคนเมื่อครู่กำลังนั่งสัมภาษณ์อาจารย์เฉลิมชัย นั่งรอพร้อมฟังอยู่ห่างๆแต่ก็พอได้ยิน(อาจารย์เสียงดังฟังชัดมาก) ผมมาไม่ทันคำถามแต่ได้ยินที่อาจารย์ตอบแล้ว รู้สึกว่าฝรั่งคงสงสัยเหมือนที่ผมสงสัยหลังจากเดินเข้าไปเห็นภาพจิตรกรรมที่ฝาผนังประตูอุโบสถอย่างแน่นอน เพราะคำตอบที่อาจารย์เฉลิมชัยตอบหญิงฝรั่งคนนั้น เฉลยข้อสงสัยของผมอย่างสิ้นเชิง

พอฝรั่งคนนั้นสัมภาษณ์เสร็จและร่ำลาอาจารย์ ผมเลยเข้าไปสวัสดี ขอให้เซนต์ชื่อลงในหนังสือที่ซื้อมาจากร้านขายของที่ระลึก พอบอกว่าฝรั่งคนเมื่อกี้เขามาให้ผมช่วยถามหาอาจารย์แน่ะ อาจารย์แกเลยเล่าให้ฟังว่า “เมื่อกี้มันเดินมาหาพี่แล้วชี้ใส่รูปที่ผนัง ถามว่าคนนี้อยู่ไหน” (รูปอาจารย์เฉลิมชัย ขนาดเท่าตัวจริงที่ผนัง)

“Where is he? มันว่างั้น”

“พี่เลยบอก  ‘ME!!!’ “ (พร้อมเอานิ้วชี้จิ้มหน้าอก — กรุณานึกถึงเสียงสูงๆของ อ.เฉลิมชัย)

ฮาแตก!!

รอจนวัดปิดไม่ให้เข้าชมแล้ว เลยเดินมาขึ้นรถที่จอดอยู่ เห็นอาจารย์ออกมาปั่นจักรยานเล่นรอบลานจอดรถ รู้สึกอิจฉาที่เห็นอาจารย์แกได้ปั่นจักรยานออกกำลังกาย ส่วนเราวันๆได้แค่ปลูกผักปลูกหญ้าในเฟซบุ้ค

ว่าแต่ที่อาจารย์แกใช้สรรพนามว่าพี่น่ะ ไม่รู้ว่าเพราะเราแก่ หรือว่าอาจารย์แกแอ๊บเด็กหว่า

ถนนเพชรเกษมเริ่มต้นที่สะพานเนาวจำเนียร เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร เข้าสู่เขตภาษีเจริญ เขตบางแค และเขตหนองแขม แล้วผ่านลงไปยังจังหวัดภาคใต้ ผ่านจังหวัดสมุทรสาคร นครปฐม ราชบุรี เพชรบุรี ประจวบคีรีขันธ์ ชุมพร แล้วตัดเข้าระนอง (โดยไม่ผ่านสุราษฎร์ธานี) พังงา กระบี่ ตรัง พัทลุง สิ้นสุดที่อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา รวมระยะทาง 1,274 กิโลเมตร นับเป็นทางหลวงที่ยาวที่สุดในประเทศไทย

อนึ่ง ทางหลวงหมายเลข 4 ในช่วงตั้งแต่สามแยกคอหงส์ อ.หาดใหญ่ (หน้า ม.อ. หาดใหญ่หรือเปล่า? – ผู้เขียน) จนถึง อ.สะเดา จ.สงขลานั้น เรียกว่าถนนกาญจนวนิช หรือถนนสงขลา-สะเดา

ที่เขียนถึงเพราะว่าผมได้ขับรถยนต์ไปจนถึงจุดสิ้นสุดถนนเพชรเกษมที่ อ.สะเดามาแล้ว รวมถึงขับรถเข้าไปในมาเลเซียเพื่อประทับตราของมาเลเซียลงในพาสปอร์ต ขากลับลืมประทับตรา ต้องขับวนเข้าไปอีกรอบ

บนเส้นทาง 4046 ไปหาดปากเมง

ทั้งลงข้อมูลที่ผิดพลาด อย่างเช่น “วัดร่องขุ่น จังหวัดเชียงใหม่” เป็นต้น

จริงๆที่เขาเขียนว่า “วัดสีขาว (หมายถึงวัดร่องขุ่น) เชียงใหม่” ผมแค่ขำๆที่ระบุชื่อจังหวัดผิด
อย่างน้อยก็ยังบอกชื่อประเทศ ไทยได้ถูกต้อง แต่ที่ว่ามันยังไงๆอยู่ก็คือหัวข้อของบทความ

“10 สถานที่ที่เหมาะสำหรับถ่ายรูปแต่งงาน”

วัดร่องขุ่นเนี่ยนะ เหมาะสำหรับถ่ายภาพแต่งงาน
ผมว่าถ้ามีใครทะเล้นไปถ่าย สงสัยได้โดน อ.เฉลิมชัยแก่ไล่ด่าเปิงแน่ครับ
แค่เห็นก้นบุหรี่ที่นักท่องเที่ยวทิ้ง ไว้หน้าห้องน้ำ แกยังวีนเสียงดังลั่นวัด

ผมไม่ได้หมายความว่าวัดร่อง ขุ่นไม่ต้อนรับพวกที่มาถ่ายรูปแต่งงานนะ
ผมหมายถึง วัดเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการถ่าย wedding ที่มีกล้อง
มีไฟ มี reflex มีกลุ่มคน มีการสนุกสนานเฮฮาจริงหรือ?

บ้านผีสิง

งานท่องเที่ยวไทยที่ผ่านมา ไปตระเวนหาซื้อของมาขายต่อไม่ว่าจะเป็นบัตรรถเช่าหรือแพคเกจต่างๆ ใช้เงินในการซื้อของพวกนี้ไปมากกว่าครึ่งแสน ขายอยู่เกือบสองเดือนจนของจะหมดแล้ว ขาดทุนหรือกำไรยังไม่รู้เลย ส่วนพิพิธภัณฑ์ของริปลีย์ พอดีอยากรู้ว่ามันเป็นยังไงเลยเจียดบัตรที่มีอยู่ไปดูซะหน่อย จะได้เล่าให้คนที่อยากซื้อบัตรฟังได้

ริปลีย์ เชื่อหรือไม่ (Ripley’s Believe It or Not!) เป็นแฟรนไชส์จดบันทึกเรื่องแปลกประหลาดในโลก โดยเริ่มจากปี ค.ศ. 1981 ในตอนแรกโดย โรเบิร์ต ริปลีย์ เขียนเป็นการ์ตูนในหนังสือพิมพ์ แต่ต่อมาก็ขยายลงสื่ออื่น ๆ เช่น วิทยุ โทรทัศน์ และพิพิธภัณฑ์

ใน สหรัฐอเมริกา

1. เซนต์ออกัสติน รัฐฟลอริดา
2. แกตลินเบิร์ก รัฐเทนเนสซี
3. บัวนาพาร์ก รัฐแคลิฟอร์เนีย
4. แอตแลนติกซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์
5. แบรนสัน รัฐมิสซูรี
6. เมอร์เทิลบีช รัฐเซาท์แคโรไลนา
7. โอเชียนซิตี รัฐแมริแลนด์
8. ฟิชเชอร์แมนส์วาร์ฟ ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
9. นิวพอร์ต รัฐออริกอน
10. ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา
11. ปานามาซิตีบีช รัฐฟลอริดา
12. วิลเลียมส์เบิร์ก รัฐเวอร์จิเนีย

นอกสหรัฐอเมริกา

1. ไนแอการาฟอลส์ รัฐออนตาริโอ ประเทศแคนาดา
2. เซิร์ฟเฟอรส์พาราไดส์ ประเทศออสเตรเลีย
3. แบล็กพูล ประเทศอังกฤษ
4. โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
5. ประเทศมาเลเซีย
6. เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
7. รอยัล การ์เด้น พลาซ่า พัทยา ประเทศไทย

บ้านผีสิง ภาพจากกล้องของพิพิธภัณฑ์ (เขาไม่อนุญาตให้ถ่ายรูป)

ไปด้วยรถคันนี้ วิ่งยังไม่ถึง 1,000 กิโลเมตรเลย

ที่นี่เป็น 1 ใน 7 สถานที่ทั่วโลกนอกจากสหรัฐอเมริกา

กำไลกระดาษเพื่อบอกว่าเราเข้าชมอะไรมาบ้างแล้ว

ที่นี่น่าจะเป็นที่ที่คนเข้าชมสนุกที่สุด

ภาพนักท่องเที่ยวบอกได้ว่าสนุกแค่ไหน

ที่นี่มีส่วนแสดงอยู่ 4 ส่วนคือ

1. พิพิธภัณฑ์รวมเรื่องแปลก “เชื่อหรือไม่”
2. โรงหนัง 4 มิติ
3. บ้านผีสิง
4. ห้องวงกตมิติพิศวง

ค่าเข้าชมรวมทุกห้องสำหรับผู้ใหญ่ 680 บาท ถ้าใครสนใจติดต่อซื้อได้ที่นี่ในราคา 400 บาท (บัตรหมดชั่วคราวครับ)

ชายหาดด้านหลังเกาะ

เกี่ยวกับอาหารจะราคาสูงหน่อยสำหรับอาหารไทยถ้าต้องการกินแบบอิ่มท้อง ทางเลือกที่ดีกว่าคือสั่งอาหารฝรั่งไม่ว่าจะเป็น พาสต้า ลาซาญญ่า มักกะโรนี หรือพิซซ่า ราคาพอๆกับร้านอาหารจานด่วนในห้างที่กรุงเทพฯ แต่ปริมาณและรสชาติอร่อยกว่าเยอะ ขอบอก

อาหารแบบนี้ดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าอาหารไทย

เดินไปดูชายหาดที่ด้านหลังเกาะ เผื่อลงเล่นน้ำ

ต้นมะพร้าวหลังเกาะ

รีสอร์ทหลังโรงแรมพีพี

ตอนที่ไปน้ำดันลดมากจนคิดว่าซึนามิป่าวหว่า

เดินลงไปแล้วมองย้อนกลับมาทางตัวเกาะ

ปะการังโผล่พ้นผิวน้ำเต็มไปหมด

หาดเดียวกับข้างบนในเช้าวันรุ่งขึ้น

จากนั้นก็ซื้อทัวร์ออกไปดำน้ำดูปะการัง พีพีเล เกาะไผ่ อ่าวมาหยา และปิดท้ายด้วยดูพระอาทิตย์ตกน้ำทะเล

ตื่นแต่เช้าเอารถไปเติมน้ำมันให้เต็มถังเพื่อคืนให้ Budget โดยฝากรถที่จะคืนไว้ที่โรงแรม Sugar Palm หาดกะรน แล้วขึ้นรถตู้ของ Phi Phi Cruiser เพื่อไปที่ท่าเรือ

บนเรือพีพีครุซเซอร์ Phi Phi Cruiser

ใช้เวลาเดินทางประมาณสองชั่วโมง ก็มาถึงเกาะพีพีเล หมู่เกาะพีพี

เกาะพีพีเลซ้ายมือ จะมองเห็นเกาะพีพีดอนอยู่ลิบๆ

อ่าวมาหยา

อ่าวมาหยา

พีพีเล

ทางเข้าอ่าวมาหยา

อ่าวมาหยาถ่ายภาพไว้ก่อน พรุ่งนี้จะมาดู

ถ้ำไวกิ้ง

เกาะพีพี ถึงแล้ว

เตรียมตัวขนของลงจากเรือ หาที่พักแล้วลงเดินสำรวจตลาด ชมภาพต่ออัลบั้มหน้า