หลังจากความพยายามติดต่อหน่วยงานต่างๆเพื่อเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ล้มเหลว ผ่านไป 48 ชั่วโมง พี่คนที่ต้องการความช่วยเหลือก็ติดต่อมาเป็นระยะ ๆ ในวันที่ผมตัดสินใจหนีออกจากพื้นที่น้ำท่วม นอกจากสัมภาระของตัวเองแล้ว ยังมีพันธะกิจที่ต้องช่วยพี่เขาออกมาด้วย เลยพยายามทุกทางเพื่อหาทางว่าจ้างเรือกลับเข้าไปรับ จนพาออกมาจนได้ รวมถึงได้แวะรับป้าคนหนึ่งติดเรือออกมาด้วย

นี่คือเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งที่ผมพูดถึง “ศรัทธา”  (** อ้างอิง **)

แต่เสียดายที่ตอนที่หลบหนี ระบบสื่อสารถูกตัดขาดทำให้ผมไม่เห็นข้อความที่ส่งมาทางทวิตเตอร์ขอความช่วยเหลืออีก 4-5 ชีวิต ทำไมสิ่งที่เราต่อสู้ด้วยมักใหญ่เกินตัวเราเสมอ เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงคำถามที่ผมถามพี่ที่รักเคารพคนหนึ่ง พี่จุฬาภรณ์ วิริยอุดมศิริว่า

“เคยไหมที่รู้สึกว่า เราไม่รู้ว่ากำลังสู้อยู่กับอะไร”

ข้อความจากทวิตเตอร์ ที่ผมเพิ่งเห็นใน 3 วันถัดมา

For those who want to use any Firefox Add-ons in Beta or Nightly build, just install add-on named ‘Nightly Tester Tools’ and force add-on compatibility.

อย่ากระนั้นเลย ผมจึงต้องทำการบันทึกไว้แล้วให้แต่ละคนมาคลิกดาวน์โหลดไปฟังเอาเอง คำสั่งที่ใช้น่ะเหรอ wget คำสั่งเดียวจบ

#!/bin/bash
today=`date +%Y%m%d-17.00-18.00`
killall wget
wget -b -o /dev/null -O /var/www/saved/$today.wma <ที่อยู่ลิงค์ streaming วิทยุออนไลน์>

จากตัวอย่างข้างบน ถ้าเราจะบันทึกช่วง 17.00 น. ถึง 19.00 น. เราก็ให้ cron เริ่มทำงานโปรแกรมข้างบนเวลา 17.00 และให้ killall wget ทำงานตอน 19.00 ทีนี้ก็จะได้ไฟล์ “วันที่-เวลา.wma” ไว้ฟังเมื่อไรก็ได้

ส่วนเรื่องการบันทึกทีวีออนไลน์ก็ใช้วิธีเดียวกันครับ

จากนั้นมาหน้าจัดการ ก็ขึ้น error ไม่ได้รับเชิญเพียบ พอถูกถาม ความคิดแบบสามัญบอกเลยว่าตัวเก่าทำงานแต่ตัวใหม่ไม่ทำงาน ก็แสดงว่ามีคำสั่งอะไรที่ตัวใหม่ไม่เข้าใจ (Dejavu คล้ายๆว่าเคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนตอนใช้งาน Nusoap แล้วเปลี่ยนจาก php4 เป็น php5) เลยไปค้นๆ โอ้โห เจอคำสั่งฟังก์ชั่นที่ php5 ทิ้งไปแล้วเพียบ ไม่ว่าจะเป็น replace, ereg, eregi, split, …

เลยบอกให้น้องยุ้ยไปเลย search & replace เอาเองตามสะดวก

แต่ยังติดเรื่อง migrate ผู้ใช้จาก LDAP อยู่

เรื่องเล่าเกี่ยวกับอำเภอนี้ที่ผมได้ยินมาคือ เป็นเมืองเล็กๆริมแม่น้ำโขงที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่มายาวนาน ผู้คนส่วนใหญ่เป็นคนแก่และเด็กๆ ทุกคนล้วนน่ารักมีอัธยาศัยไมตรี ซึ่งผมว่ามันน่าจะเป็นเรื่องเล่ามากกว่า เพราะทุกอย่างที่เล่ามาผมเคยเห็นตอนเด็กๆสมัยที่อยุ่บ้านนอกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน แต่พอไปอยู่จริงๆแค่ไม่กี่วัน ผมพบเห็นว่าเรื่องเคยได้ยินมาไม่เกินจริงเลย โดยเฉพาะความน่ารักของผู้เฒ่าผู้แก่

ผมพักอยู่ที่เกสต์เฮาส์เก่าแก่แห่งหนึ่ง มีเจ้าของเป็นพี่ผู้หญิงอายุ 50 กว่าๆ มีลูกน้องอยู่ 2-3 คน ด้วยความช่างสนทนาของเจ้าของบ้านก็เลยสนิทกันอย่างรวดเร็ว ช่วงที่ผมพักอยู่มีอาจารย์-นักศึกษาคณะศิลปกรรม จากมหา’ลัยนึงมาพักด้วย ผมพักมาได้ 3-4 วันจนสนิทกับเจ้าของบ้านและน้องๆนักศึกษา อาจารย์วานให้ทางที่พักทำอาหารเช้าเลี้ยงนักศึกษาทั้งหมดโดยให้งบมาจำนวนหนึ่ง

ทางที่พักมีบุคคลากรจำกัดเลยให้ป้าร้านขนมจีนข้างวัดท้ายซอย 21 ทำข้าวต้มให้ โดยบอกจำนวนคน จำนวนข้าว จำนวนของส่วนประกอบเครื่องปรุง จำนวนเนื้อหมูที่ต้องซื้อมาทำ ป้าร้านขนมจีนเลยบอกว่า อุ้ย ข้าวแค่นี้จะอิ่มกันเหรอ แล้วหมูเท่านี้จะพอเหรอ
เดี๋ยวเด็กๆจะไม่อิ่มกัน ปรากฎว่าป้าแกแอบเพิ่มจำนวนเครื่องและข้าว ในขณะที่ผมดีดลูกคิดในใจ คำนวนงบประมาณเท่านี้ทำอาหารขนาดนี้ จะได้กำไรมั้ยนั่น แต่ที่ป้าแกคิดคือ “นักศึกษาจะอิ่มหรือเปล่า”

กลุ่มอาจารย์-นักศึกษาศิลปกรรมที่มาสอบปลายภาคเรียนนอกสถานที่

อีกเหตุการณ์หนึ่ง

มีนักศึกษาในกลุ่มนี้ทำกระเป๋าสตางค์หายบนรถตอนเดินทางมา ป้าคนที่เป็นเจ้าของเกสต์เฮาส์ถามว่ามีตังค์เหลือหรือเปล่า น้องเขาบอกว่าตังค์อยู่ในกระเป๋าทั้งหมด ป้าเจ้าของบ้านเลยเอาเงินให้น้องเขาไปจำนวนหนึ่ง บอกว่าเอาไปใช้ซื้อของกินตอนที่อยู่ที่นี่นะหนู

ผมถามเจ้าของบ้านแกว่า “พี่ให้ตังค์น้องเขาเลยเหรอครับ”
แกตอบว่า “พี่เคยเรียนหนังสือและรู้ว่าถ้าท้องหิวมันจะเรียนไม่รู้เรื่อง อีกอย่างพี่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลย น้องเขาสิเดือดร้อนเพราะว่าอยู่ที่นี่มันต้องมีค่ากินค่าอยู่”

นั่นทำให้ผมรู้สึกว่ามาไม่ผิดที่แฮะ ที่นี่เชียงคานชัดๆ

การมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่ ไม่ได้ให้แค่พักร่างกาย แต่ที่นี่ให้ความสุขทางจิตใจด้วย และที่สำคัญที่สุดที่นี่สอนผมว่าอย่าสิ้นศรัทธาต่อเพื่อนมนุษย์ และการให้นั้นก็ทำให้เรามีความสุขไม่แพ้การรับ หรืออาจจะให้ความสุขกับเรามากกว่าด้วยซ้ำ

เพิ่งเห็นข้อดีของการมีเว็บไซต์ก็คราวนี้แหละ

รันทิ้งไว้ 1 คืน ตื่นเช้ามาเปิดดูพบว่ามีรูปภาพอยู่ 6 GB ที่อยากดูคือการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก แต่ดันติดภาพวอลเลย์บอลชายหาดมาด้วย ภาพสวยๆมุมมองทะเล้นๆของช่างภาพมีเยอะ ขนาดภาพนักกีฬาหญิงยืนเข้าแถว มันยังเล่น DOF ที่นักกีฬาคนที่ถ้าแข่งฟุตบอลก็คงล้ำหน้าประจำ

พระอาทิตย์ตกน้ำที่เกาะพีพี

หลังจากไปเจอน้ำลดที่อ่าวมาหยา คนเรือก็บอกพวกเราว่าให้กลับขึ้นเรือได้แล้ว เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกน้ำ เรือสองลำวิ่งขนานกันไป พระอาทิตย์หลบอยู่หลังหน้าผาทิวเขาหมู่เกาะพีพีเล พอเวลาผ่านไปสักระยะ พระอาทิตย์ก็เสนอหน้าออกมาจากหน้าผา

วินาทีที่พระอาทิตย์โผล่พ้นหน้าผา

พระอาทิตย์ตกที่พีพี

อีกมุม

พระอาทิตย์ตกทะเล

ถ้าถามผม ผมชอบเชียงคานเกสต์เฮาส์ตรงที่มีน้องหมาน้องแมวเยอะแยะให้เล่นด้วย แถมทำหน้าที่ต้อนรับขับสู้อย่างขมักเขม้น วิ่งมาต้อนรับตอนเราไปเที่ยวกลับมา ตอนเช้าก็คอยยกขาสะกิดเราให้เราแบ่งปาท่องโก๋ให้ โดยเฉพาะตอนสะกิดเราจะหันหน้าไปทางอื่นเนียนๆ น่ารักครับ

ผมรู้สึกดีใจที่เชียงคานยังไม่มีโรงแรม รีสอร์ทหรูๆเหมือนที่ภูเรือหรือที่อื่นๆและชื่นชมคนที่เกี่ยวข้องทุกคน(รวม พวกเรานักท่องเที่ยว)ที่ทำให้เชียงคานบริสุทธิ์อย่างที่เคยเป็นมา

จริงๆ มุมสงบๆ แบบนี้ก็มีมากมายในเมืองไทย อันที่จริงใกล้ๆกรุงเทพฯก็มีเยอะแยะ แสดงว่าเชียงคานต้องมีอะไรบางอย่าง ที่ทำให้คนไปมาแล้วก็อยากไปอีก เคยมีคนพูดเกี่ยวกับเชียงคานว่า

“…โถ่… เมืองเล็กๆในไทยยังมีให้คุณค้นหาอีกมากมายเพียงแค่อย่าไปกันตามกระแส บ้านนอกบ้านนาตามภาคเหนือ อีสาน กลาง ใต้ยังอาจจะมีความบริสุทธิ์มากกว่าหลวงพระบางมรดกโลกเสียอีก …”

ผมคนบ้านนอกอีสานตั้งแต่เกิดครับ เคยผ่านชีวิตชนบทอีสานมาแล้วทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นใช้ไฟไต้ ไฟตะเกียงน้ำมันก๊าด ชาวบ้านช่วยกันลงแขกดำนาเกี่ยวข้าว ช่วยกันตีนวดข้าวและขนข้าวจากทุ่งนามาใส่ยุ้งฉางด้วยขบวนวัวเทียมเกวียน และมายืนยันว่าปัจจุบันบ้านนอกอีสานไม่บริสุทธิ์อย่างคนที่กล่าวข้างบน เข้าใจนะครับทุกอย่างถูกดูดกลืนไปแล้วด้วยกระแสนิยมวัตถุ บ้านหลังข้างๆที่เคยแลกน้ำพริกแลกแกงกันกิน ทุกวันนี้อย่าว่าแต่สอบถามสารทุกข์สุกดิบเลย แม้แต่จะมองหน้าทุกทายกันยังไม่มี

เพียงแต่คนเราพยายามเสาะหาสถานที่หรือสิ่งที่ให้ความสุขทางใจดังกล่าว ผมไปชียงตุงหรือเชียงคาน เพราะต้องการรำลึกอดีตในตอนเด็กเพราะปัจจุบันที่หมู่บ้านผมที่บ้านนอกไม่มี แบบนั้นให้เห็นแล้ว ถึงแม้ที่เหล่านั้นจะบริสุทธิ์จริงหรือเกิดจากการเสแสร้งก็ตาม ถ้าเราไปแล้วมีความสุขกับใจของเรา มันก็คุ้มค่ามิใช่เหรอ

แต่ความน่ารักของคนเชียงคานที่เห็น เป็นความบริสุทธิ์ที่แท้จริงไม่ใช่การเสแสร้ง หากจะมีอะไรซักอย่างมำทำให้เชียงคานเปลี่ยนไปจากที่เป็นอยู่ผมว่าคงเป็นพวก เรานักท่องเที่ยวนี่แหละ

ร้านกาแฟชื่อ "สำ-ราน-นา" ที่เจ้าของร้านผันตัวเองจากนักท่องเที่ยวที่หลงเสน่ห์เมืองเชียงคาน มาเป็นสมาชิกถาวรของเมืองเล็กๆแห่งนี้

ในรถเมล์ผมเคยเจอนั่งเบาะหลังด้วยกัน ผู้ชายด้วยคุยห่าไรก็ไม่รู้ไร้สาระ ระดับความรำคาญถึงขนาดผมต้องลุกเดินไปยืนด้านหน้าข้างคนขับ

ในรถทัวร์บางทีผมก็ใช้โทรศัพท์โทรหาตัวเอง(มี 2 เครื่อง)แล้วรับสายคุยดังๆว่า
“โทรมาห่าไร …(ด่าอีกเยอะแยะ บลาๆๆ)… เอ่อเฮ้ย!แค่นี้นะเว่ย เด๋วข้างๆเขารำคาญ”

ส่วนรถตู้เคยเจอครั้งนึง ผู้หญิงโทรหาเพื่อนนินทาแฟนตัวเอง ด่าแฟนตัวเองสาดเสียเทเสียตลอดทางจากลำลูกกาถึงลาดพร้าว แล้วก็บอกเพื่อนว่า “คอยดูนะมรืง กุจะด่าให้”
สักพักมีเสียงบอกเพื่อนว่ามีสายเข้า เป็นคนที่กำลังถูกนินทาโทรมา
ไอ้ผมก็รอฟังว่ามันจะด่าแฟนมันยังไง ปรากฎว่าตั้งแต่รับสายจนวางสาย

มีแต่ “จ๋า… จ๊ะ… ที่รัก.. จ๋าาาา..จ๊ะๆๆ จ๋าาาาา”

จากตอนแรกรำคาญเลยกลายเป็นขำ ผมว่าจะตะโกนแทรกเข้าไปในสายอยู่ว่า
“พี่คร้าบบ แฟนมรืงด่ามรืงตลอดทางเลย ผมโครตรำคาญเลยคร้าบพี่”

มีอยู่หลายวิธี ไม่ว่าจะเป็น

• ใช้โปรแกรมที่เล่นเพลงแก้ไขทันที
• ใช้โปรแกรม EasyTag ซึ่งสามารถติดตั้งผ่าน package manager ทั่วไป
• ใช้ tag2utf ซึ่งเป็นสคริปต์ของ Python เอาไว้แปลงทีละหลายๆไฟล์
• อีกตัวคือ mid3iconv เป็น command line ไว้แปลงทีละหลายๆไฟล์เช่นกัน
  โดยเข้าไปในโฟลเดอร์ที่เก็บเพลงแล้วรันบรรทัดคำสั่ง

[ccWn_bash width="100%"]find . -name “*.mp3″ -print0 | xargs -0 mid3iconv -e TIS-620 -d[/ccWn_bash]

ID3Tag ก็จะถูกแปลงเป็น UTF-8 ตามนี้

ถ้าพูดถึงงานอดิเรก ในช่วงบั้นปลายชีวิต ของคนชราทั่วไปส่วนใหญ่ คงจะหนีไม่พ้นการปลูกต้นไม้ นั่งเล่นหมากรุก อยู่กับบ้านเลี้ยงลูกเลี้ยงหลาน หรือเข้าวัดฟังเทศน์ฟังธรรม หากแต่มีชายชราคนหนึ่ง ที่วันหนึ่งๆ เกือบตลอด 24 ชั่วโมง ใช้วันเวลาหมดไปกับการนั่งคิด สร้างสรรค์ ประดิษฐ์คิดค้นสิ่งประดิษฐ์ต่างๆ ตามหัวคิดแบบชาวบ้านๆ

นักประดิษฐ์ชาว บ้าน นักวิทยาศาสตร์ ป.4 หรือใครจะให้นิยามอะไรก็ตาม แต่คนในแถบอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ จะคุ้นตากันดี กับชายชราร่างสูงใหญ่วัยเกือบ 80 ปี ที่ผมเผ้ามีแต่จะลดน้อยถอยลง ฟันฟางก็หักหมดปาก ที่วันๆ ง่วนอยู่กับกองเศษวัสดุเหลือใช้มากมาย ที่คนนำไปทิ้งขว้าง เศษขยะต่างๆ เหล่านี้
ชายชราคนเดียวกัน กลับมองว่าของทุกอย่างล้วนมีประโยชน์ทุกชิ้น ไม่ควรจะทิ้งอย่างไร้ค่า ฉะนั้นบ้านไม้สองชั้นทั้งหลัง จึงเต็มไปด้วยเศษวัสดุ สิ่งของมากมายหลากหลายชนิด ที่แออัดยัดเยียดอยู่ในทุกพื้นที่ของบริเวณบ้าน ชายชราที่กำลังเอ่ยถึงคนนี้มีชื่อว่า ลุงเหลือ เปรมปราคิน อดีตลูกจ้างประจำ ของกรมชลประทาน ที่เริ่มต้นทำงานตั้งแต่อายุ 22 ปี จนกระทั่งถึงวัยปลดเกษียณ

“ตอนเด็กๆ ผมชอบแกะนู้นแกะนี่ ชอบสงสัยว่า เครื่องยนต์กลไกมันเป็นอย่างไร และผมก็เรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเองตลอด ตั้งแต่เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกชนิด คอมพิวเตอร์ เครื่องยลกลไก การออกแบบโครงสร้างต่างๆ รีโมทคอนโทรล, เครื่องไฮโดรลิค, ช่างเชื่อม, ช่างไฟฟ้า, ช่างก่อสร้าง และอื่นๆ อีกทุกชนิด ทุกวันนี้ผมก็ยังศึกษาค้นคว้า ในเรื่องที่ผมยังไม่รู้อีกมากมาย ผมว่าการเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่”
สิ่งประดิษฐ์มากมายหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็น หมวกกันน็อคที่สามารถฟังเพลงได้ เครื่องตัดหญ้าแบบใช้ รีโมทคอนโทรลเครื่องใช้ไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ เครื่องบินบังคับวิทยุ แม้กระทั่งเครื่องบินเล็กที่ใช้ขับได้จริง สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ ล้วนเกิดจากเศษวัสดุเหลือใช้ทั้งนั้น แต่ในจำนวนสิ่งประดิษฐ์มากมาย หลากหลายที่ผ่านมันสมอง ผ่านหัวคิดสร้างสรรค์ จินตนาการของนักประดิษฐ์ชาวบ้านๆ แบบลุงเหลือ ก็คงไม่มีสิ่งประดิษฐ์ชิ้นไหนน่าทึ่ง เท่ากับสิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ นั่นก็คือ จานดาวเทียมกะทะเหล็ก ของลุงเหลือนั่นเอง
“ช่วงที่มีจานดาวเทียมเข้ามาเมืองไทยใหม่ๆ ที่สร้างขึ้นมาที่สถานีจานดาวเทียมที่ศรีราชา กว้าง 29 เมตร หนัก 200 กว่าตัน ลงทุนไปทั้งหมด 141 ล้านบาท ผมก็สนใจและพยายามศึกษาค้นคว้ามาตลอด โดยหาความรู้จากหนังสือทั่วไปทั้งอเมริกา และอังกฤษ ภาษาอังกฤษผมอ่านไม่ออกหรอก แต่เราก็ใช้ตัวช่วยให้คอมพิวเตอร์ทำการแปลให้ ผมก็ศึกษาค้นคว้ามาเรื่อยๆ จนจานดาวเทียมเป็นที่แพร่หลายมากขึ้น ราคาก็เริ่มลดลงประมาณ 38,000 บาท แต่เงินเดือนของผมไม่กี่บาท ผมจึงรวบรวมเงินเก็บเท่าที่มี ไปขอซื้อจานดาวเทียม แต่ขอซื้อเฉพาะจานอย่างเดียวเขาไม่ให้ ผมก็เลยคิดค้นทำเองเลย โดยทดลองเอาสิ่งของใกล้ตัว อย่างเช่น เหล็กอะลูมิเนียมตู้กับข้าว กะทะที่เราใช้ทำกับข้าว โดยคิดว่าอะไรที่มันสะท้อนคลื่นได้นั้นก็สามารถทำได้หมด”

จานดาวเทียมกะทะเหล็กของลุงเหลือ จึงถูกนำไปติดตั้งตามโรงเรียนต่างๆ ทั้งใกล้และไกล เพื่อให้นักเรียนได้เรียนรู้ระบบการศึกษาทางไกล ผ่านดาวเทียมจากจานกะทะเหล็กของลุงเหลือ ด้วยความคิดที่ว่า ความรู้ไม่ควรถูกปิดกั้น แต่ควรจะกระจายไปทุกที่ทุกตำบล เพราะเป็นคนที่เรียนรู้ทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา ในบั้นปลายชีวิตของลุงเหลือ จึงคิดว่าทำอย่างไรจึงจะให้ได้งานมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ และเวลาที่เหลืออยู่ ก็มีแต่ถดถอยลงไปทุกขณะ ลุงเหลือจึงใช้เวลาอย่างคุ้มค่า และเป็นประโยชน์มากที่สุด
วันเวลาในช่วงกลางวันในแต่ละวัน ถ้าไม่หมดไปกับการประดิษฐ์คิดค้นสิ่งต่างๆ ก็จะมีคนที่สนใจเรื่องจานดาวเทียมทั้งใกล้ และไกลเดินทางมาขอคำแนะนำบ้าง หรือบางวันลุงเหลื อก็จะเดินทางไปตามโรงเรียนต่างๆ ที่เชิญมา ให้ไปสอนให้กับครู อาจารย์ นักเรียน ไม่เว้นแม้แต่สอนนักการภารโรง เกี่ยวกับการบำรุงรักษา ส่วนในช่วงกลางคืน ลุงเหลือก็ไม่ได้ทิ้งเวลาให้เปล่าประโยชน์ ศึกษาค้นคว้าในอินเตอร์เน็ต บางทีก็เขียนโปรแกรมออโต้แวร์ เพื่อนำมาสร้างสื่อการเรียนการสอน บันทึกลงแผ่นซีดี แจกจ่ายไปตามโรงเรียนต่างๆ อีกด้วย

“ผมไม่คิดที่จะทำขาย หรือจดลิขสิทธิ์ ผมอยากให้ความรู้กระจายไปในทุกพื้นที่ ดังนั้นผมถือว่ามันเป็นกุศล ที่ผมได้มอบให้กับคนอื่น อันดับแรก คือร่างกายผมไม่ป่วยยังแข็งแรงดี สองผมความจำยังดี ยังทำประโยชน์ได้ และสามคือผมพออยู่พอกิน ไม่ได้อยากร่ำรวยอะไร เพราะฉะนั้นเรื่องเงินเรื่องเล็ก ถ้าตัวเราอยู่สุขสบายแล้วล่ะก็ วิธีคิดเหล่านี้ผมได้มาจากพระราชดำรัสของในหลวง คือคิดอะไรให้มันง่ายๆ เข้าไว้อย่าสลับซับซ้อน คนอื่นเขาจะได้ทำตามได้”

ข้อมูลจาก: http://modernine.mcot.net

วิธีติดตั้ง ใช้คำสั่งบน root shell

[ccWn_bash width="100%"]
add-apt-repository ppa:flozz/flozz
apt-get update
apt-get install cover-thumbnailer
[/ccWn_bash]