เคยสิ้นศรัทธาในเพื่อนมนุษย์หรือเปล่าครับ
ท่าน ว.วชิรเมธีเคยเล่าให้ผมฟัง (ท่านเขียนหนังสือแล้วผมไปอ่านเจอ) ว่าตอนที่ท่านเข้ามาเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯ วันหนึ่งมีคนเข็ญใจเข้าไปหาที่กุฏิแล้วเล่าพรรณาถึงความลำบากต่างๆนานาของการใช้ชีวิตในเมืองหลวง ด้วยความเห็นใจท่านเลยรวบรวมเงินทั้งจากท่านและลูกศิษย์วัดเพื่อให้ชายคนนั้นได้เดินทางกลับบ้านนอก หลังจากได้มอบเงินจำนวนนั้นแล้วท่านรู้สึกปีติที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์
เช้าวันรุ่งขึ้นออกบิณฑบาต ผ่านหลังโรงเรียนที่เป็นเส้นทางปรกติ ท่านมองเห็นวงเหล้าและมองเห็นคนหนึ่งหน้าตาคุ้นๆ เมื่อกลับถึงวัดเลยให้ศิษย์วิ่งไปดูว่าใช่คนที่มาเมื่อวานหรือเปล่า ศิษย์วัดวิ่งไปดูและกลับมาบอกว่าใช่ ท่าน ว. บอกว่าหลังจากวันนั้นท่านหมดศรัทธาในมนุษย์ไปพักใหญ่ๆ
ทำเว็บเพื่อขาย..ผลที่ออกมาก็คือ
เมื่อปีที่แล้วไปจดทะเบียนชื่อโดเมนเพื่อทำเว็บให้โรงพิมพ์ของพี่สาว เจ้าของโรงพิมพ์ก็งงๆว่าทำเว็บแล้วจะได้อะไร เพราะทุกวันก็รับงานไม่หวาดไม่ไหว ทำงานส่งแทบไม่ทัน ผมก็เลยบอกว่าเออน่าทำมาเถอะ เป็นช่องทางให้ลูกค้าได้ติดต่อ อย่างน้อยก็มีอีเมล์ของโรงพิมพ์เองเพื่อเสริมภาพลักษณ์ ปรากฎว่าผ่านไปหนึ่งปี พี่เขยเล่าให้ฟังว่ามีคนโทรมาหาตามที่อยู่ที่ลงไว้ในเว็บเยอะแยะ โทรมาจากทั่วประเทศไทยเลย พอผมถามว่าเขาโทรมาทำไม พี่เขยตอบว่า “บริษัทที่ขายเครื่องพิมพ์ก็โทรมาขายเครื่องพิมพ์ บริษัทที่ขายกระดาษก็โทรมาขายกระดาษ พวกวัสดุอุปกรณ์ต่างๆที่ใช้ในงานพิมพ์โทรมาเสนอขายเป็นระยะ ๆ ไม่เว้น
เพิ่งเห็นข้อดีของการมีเว็บไซต์ก็คราวนี้แหละ
Read Moreโปรแกรมดูดภาพง่ายๆ
ช่วงนี้มีการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลกที่ญี่ปุ่น ผมเป็นคนนึงที่ติดตามข่าวการแข่งขัน เสียดายที่ฟรีทีวีบ้านเราไม่ค่อยให้ความสำคัญซักเท่าไหร่ นอกจากผลการแข่งขันแล้วที่เว็บของ FIVB จะมีภาพถ่ายการแข่งขันความละเอียดสูงให้ดูด้วย แต่ต้องคลิก 3 ทีถึงจะเห็นภาพ 1 ภาพ ผมเลยลองเขียนสคริปต์สำหรับดูดภาพ
รันทิ้งไว้ 1 คืน ตื่นเช้ามาเปิดดูพบว่ามีรูปภาพอยู่ 6 GB ที่อยากดูคือการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก แต่ดันติดภาพวอลเลย์บอลชายหาดมาด้วย ภาพสวยๆมุมมองทะเล้นๆของช่างภาพมีเยอะ ขนาดภาพนักกีฬาหญิงยืนเข้าแถว มันยังเล่น DOF ที่นักกีฬาคนที่ถ้าแข่งฟุตบอลก็คงล้ำหน้าประจำ
Read More
นางสาวเชียงคาน ณ ริมโขง
ที่เชียงคาน ที่พักส่วนใหญ่จะเป็นเรือนไม้เก่าๆที่ถูกปรับปรุงให้เป็นห้องพัก แต่ละที่ก็จะมีรายละเอียดแตกต่างกันออกไป แต่ที่มีเหมือนกันก็คือเจ้าของห้องพักทุกที่ล้วนมีอัธยาศัยที่ดี เป็นมิตรกับนักท่องเที่ยวและให้บริการอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ขนาดผมพักอยู่ที่เชียงคานเกสต์เฮาส์ (300 บาท มีเปลญวนให้นอนเล่นที่ระเบียง) พี่เจ้าของห้องพักยังบอกผมว่าไปทานข้าวที่บ้านป้าศรีพรรณสิ อร่อยทุกอย่าง บรรยากาศดี ผมไปลองทานดูก็อร่อยจริงๆ
เวลาเดินทางด้วยรถสาธารณะ เคยเจอคนพูดไม่หยุดบ้างไหมครับ
แล้วจัดการยังไงบ้าง…
ในรถเมล์ผมเคยเจอนั่งเบาะหลังด้วยกัน ผู้ชายด้วยคุยห่าไรก็ไม่รู้ไร้สาระ ระดับความรำคาญถึงขนาดผมต้องลุกเดินไปยืนด้านหน้าข้างคนขับ
ในรถทัวร์บางทีผมก็ใช้โทรศัพท์โทรหาตัวเอง(มี 2 เครื่อง)แล้วรับสายคุยดังๆว่า
“โทรมาห่าไร …(ด่าอีกเยอะแยะ บลาๆๆ)… เอ่อเฮ้ย!แค่นี้นะเว่ย เด๋วข้างๆเขารำคาญ”
Read Moreส่วนรถตู้เคยเจอครั้งนึง ผู้หญิงโทรหาเพื่อนนินทาแฟนตัวเอง ด่าแฟนตัวเองสาดเสียเทเสียตลอดทางจากลำลูกกาถึงลาดพร้าว แล้วก็บอกเพื่อนว่า “คอยดูนะมรืง กุจะด่าให้”
สักพักมีเสียงบอกเพื่อนว่ามีสายเข้า เป็นคนที่กำลังถูกนินทาโทรมา
ไอ้ผมก็รอฟังว่ามันจะด่าแฟนมันยังไง ปรากฎว่าตั้งแต่รับสายจนวางสายมีแต่ “จ๋า… จ๊ะ… ที่รัก.. จ๋าาาา..จ๊ะๆๆ จ๋าาาาา”
จากตอนแรกรำคาญเลยกลายเป็นขำ ผมว่าจะตะโกนแทรกเข้าไปในสายอยู่ว่า
“พี่คร้าบบ แฟนมรืงด่ามรืงตลอดทางเลย ผมโครตรำคาญเลยคร้าบพี่”
ความเห็นล่าสุด