ความคิดเห็นที่ 39
อ่ะ...กระทู้นี้มีพาดพิงถึงน้ำหนัก กับตาชั่งด้วยรึคุณโนห์? ....ชวนคุยเรื่องของกินนี่ดิฉันคุยได้สามวันไม่ซ้ำกัน พอๆกับด่าคนเวลาโกรธเลย ....
การ
ฆาตรกรรมอึ่งด้วยขบวนการโรยเกลือนี่ใช้วิธีเดียวกัน...เมื่ออึ่งเจอเกีย
(เกลือนั่นแหละ) จะเกิดอาการ " สวอย" ( สวอย เป็น Verb
แสดงอาการอ่อนเปลี้ยเพลียแรง เช่น สวอยแดด ยามสร่างเมา)....ต้มน้ำให้เดือด
ข่า ,ตะไคร้ ,ใบมะกรูด ,หอม กระเทียม หรี่ๆตากะเอา แล้ว สะบัดมือ
โยนใส่หม้อ ...
...น้ำเดือดอีกครั้ง
เทอึ่งที่ล้างสะอาดแล้วลงไป...ใส่เกีย(เกลือ) พอเป็นพิธีอีกครั้งในน้ำแกง
...ต้มไปจนอึ่งสุก ลอย
"จึ่งคึ่ง"...เหยียดขาเอ๊าะเยาะเต็มหม้อ...พริกแห้งคั่วให้หอมเด็ดลอยหน้า
ลอยตาใส่ลงไป....
...ซอยหอมแดง, ผักชี, ต้นหอม.. ตักแกงอึ่งใส่ชาม
โรยหน้าด้วยเครื่องเคียงที่เตรียมไว้ บีบมะนาว เหยาะน้ำปลา
ปรุงรสให้แซ่บ...พร้อมสวาปามแล้วค่ะ....
...หน้าฝนที่กลับไปทุกครั้ง
จะต้องได้กินแกงกะบุก ภาษาเขมร เรียก กะโบ๊ะ....เป็นพีชชนิดเดียวกับ ต้นบอน
แต่คันมากกว่า มีเฉพาะหน้าฝน
..กะบุกป่าจะอร่อยกว่ากะบุกบ้าน....ต้องแกงใส่ใบมะขามสดเยอะหน่อยเปรี้ยว
ดี....เป็นแกงที่โปรดปราน แม่ทำให้กินคนเดียว
เพราะคนอื่นกินแล้วคันปากคันคอ....แม่เคยบอกไว้ว่า
คนปากเสียเท่านั้นที่กินแล้วไม่คัน
เอิ๊ก...ไม่รู้ว่าควรจะดีใจกับคุณสมบัติพิเศษนี้หรือเปล่า...
...คุย
เรื่องของกินทางอีสานแล้วนึกถึงหนังสือ "ลูกอีสาน" ของ คำพูน บุญทวี
กลับไปเมืองไทยครั้งที่ผ่านมา ตระเวณหาหนังสือเล่มนี้แทบพลิกแผ่นดิน
แต่หาไม่พบ...ท่านใดทราบเบาะแส วานบอกด้วยจะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง...
จากคุณ :
แม่ของจิตร
- [
28 ก.ค. 49 13:56:55
]
|
|
|