พระอาทิตย์ตกน้ำที่เกาะพีพี

หลังจากไปเจอน้ำลดที่อ่าวมาหยา คนเรือก็บอกพวกเราว่าให้กลับขึ้นเรือได้แล้ว เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกน้ำ เรือสองลำวิ่งขนานกันไป พระอาทิตย์หลบอยู่หลังหน้าผาทิวเขาหมู่เกาะพีพีเล พอเวลาผ่านไปสักระยะ พระอาทิตย์ก็เสนอหน้าออกมาจากหน้าผา

วินาทีที่พระอาทิตย์โผล่พ้นหน้าผา

พระอาทิตย์ตกที่พีพี

อีกมุม

พระอาทิตย์ตกทะเล

ชายหาดด้านหลังเกาะ

เกี่ยวกับอาหารจะราคาสูงหน่อยสำหรับอาหารไทยถ้าต้องการกินแบบอิ่มท้อง ทางเลือกที่ดีกว่าคือสั่งอาหารฝรั่งไม่ว่าจะเป็น พาสต้า ลาซาญญ่า มักกะโรนี หรือพิซซ่า ราคาพอๆกับร้านอาหารจานด่วนในห้างที่กรุงเทพฯ แต่ปริมาณและรสชาติอร่อยกว่าเยอะ ขอบอก

อาหารแบบนี้ดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าอาหารไทย

เดินไปดูชายหาดที่ด้านหลังเกาะ เผื่อลงเล่นน้ำ

ต้นมะพร้าวหลังเกาะ

รีสอร์ทหลังโรงแรมพีพี

ตอนที่ไปน้ำดันลดมากจนคิดว่าซึนามิป่าวหว่า

เดินลงไปแล้วมองย้อนกลับมาทางตัวเกาะ

ปะการังโผล่พ้นผิวน้ำเต็มไปหมด

หาดเดียวกับข้างบนในเช้าวันรุ่งขึ้น

จากนั้นก็ซื้อทัวร์ออกไปดำน้ำดูปะการัง พีพีเล เกาะไผ่ อ่าวมาหยา และปิดท้ายด้วยดูพระอาทิตย์ตกน้ำทะเล

ตื่นแต่เช้าเอารถไปเติมน้ำมันให้เต็มถังเพื่อคืนให้ Budget โดยฝากรถที่จะคืนไว้ที่โรงแรม Sugar Palm หาดกะรน แล้วขึ้นรถตู้ของ Phi Phi Cruiser เพื่อไปที่ท่าเรือ

บนเรือพีพีครุซเซอร์ Phi Phi Cruiser

ใช้เวลาเดินทางประมาณสองชั่วโมง ก็มาถึงเกาะพีพีเล หมู่เกาะพีพี

เกาะพีพีเลซ้ายมือ จะมองเห็นเกาะพีพีดอนอยู่ลิบๆ

อ่าวมาหยา

อ่าวมาหยา

พีพีเล

ทางเข้าอ่าวมาหยา

อ่าวมาหยาถ่ายภาพไว้ก่อน พรุ่งนี้จะมาดู

ถ้ำไวกิ้ง

เกาะพีพี ถึงแล้ว

เตรียมตัวขนของลงจากเรือ หาที่พักแล้วลงเดินสำรวจตลาด ชมภาพต่ออัลบั้มหน้า

ภายในสนามบินสุวรรณภูมิ

ใช่แล้วทุกอย่างต้องมีทางเสมอ ตอนที่ตกงานเมื่อต้นปีที่ผ่านมากับเพื่อนๆ แต่ละคนก็พยายามดิ้นเพื่อมีชีวิตรอด เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปีผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ว่าคนเราไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งที่ถนัดในการทำมาหากินก็ได้ คนเราไม่จำเป็นต้องถนัดในสิ่งที่ชอบ และการชอบในสิ่งที่ถนัดก็ไม่จำเป็นเช่นกัน

ไปภูเก็ตกับกระบี่คราวนี้ เพราะจะไปสำรวจหาลู่ทางทำมาหากิน แรงบันดาลใจเกิดจากการไปเมื่อคราวที่แล้ว ไปซื้อของในร้านเซเว่น เห็นฝรั่งถามซื้อบัตรโทรต่างประเทศ พนักงานหยิบบัตรของเลนโซ่ให้ ฝรั่งเอามาดูแล้วถามว่ามีที่ถูกกว่านี้ป่าว

ภายในสนามบินสุวรรณภูมิ

พนักงานบอกว่า “ไม่มี”

ทางเดินไปขึ้นเครื่อง

ผมเลยคิดว่า เออ น่าจะทำบัตรโทรต่างประเทศแบบใช้ครั้งเดียวราคาถูกๆมาขายว่ะ

นี่คือเหตุผลหลักที่ไปภูเก็ตในครั้งนี้ ส่วนเหตุผลรอง… ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

ถึงสนามบินนานาชาติ ภูเก็ต

เจ้าถิ่น

เริ่มต้นด้วยความชุ่มฉ่ำ

ได้รถคันนี้พาไปทั่วภูเก็ต

ขับหาครึ่งวันถึงได้ที่พักราคาหลักร้อย แถมอินเตอร์เน็ตไร้สายด้วย

ความจริงอยากจะเขียนแล้วโพสต์ลงเว็บถ่ายภาพหรือเว็บท่องเที่ยวเหมือนกันครับ แต่เนื่องจากภาพที่ถ่ายไม่ดีพอที่จะไปอวดชาวบ้านได้ แถมข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวก็ไม่มีจะไปบอกคนอื่นๆเขาอีก เราไปเห็นต้นมะพร้าวสองต้นเราก็เห็นแค่นี้ ไม่รู้เลยว่ามันอยู่ไฟลั่มสปีชี่ส์อะไร มีที่มาที่ไปยังไง ที่บ่นๆนี่เพราะว่าเว็บบางเว็บถ้าจะโพสต์รูปที่ไปเที่ยว เขาให้ลงข้อมูลสถานที่นั้นๆด้วยแน่ะ ไอ้เราดันรู้อยู่อย่างเดียวคือชื่อสถานที่ แหม..ก็อะนะ เราไปเที่ยวอะ ไม่ได้ไปทำ thesis วิชาภูมิศาสตร์หรือประวัติศาสตร์ บอกได้อยู่อย่างเดียวคือมันสวยมาก เสียอย่างเดียวคือกล้องผมไม่มีอุปกรณ์ที่จะถ่ายภาพเหล่านั้นให้ออกมาสวยอย่างที่ใจอยากได้ อย่างเช่น ฝูงปลาว่ายในน้ำใสๆนี่ผมถ่ายไม่ได้เลย (ไม่มี C-PL) ได้มาแต่แสงสะท้อนของดวงอาทิตย์บนผิวน้ำทะเล อยากได้ท้องฟ้าที่ฟ้าพร้อมกับภาพที่ชัดของต้นไม้นี่ก็ทำไม่ได้ หรือว่าเราถ่ายไม่เป็นหว่า

ท่าเรือบริเวณด้านหน้าเกาะจะมีเรือวิ่งเข้าออกตลอดวันเพื่อรับ-ส่งผู้โดยสาร

ตอนที่อยู่บนเกาะผมพักที่โรงแรมที่ใกล้ท่าเรือครับ แบบว่าขึ้นจากเรือถ้าเดินดีๆนี่ไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ อย่างว่ามาค้างคืนบนเกาะครั้งแรกเห็นโรงแรมแรกก็เดินเข้าเลย เสียดายตังค์เหมือนกัน แหะๆ เพราะค่าที่พักเป็นราคาสองเท่าของห้องพักที่ผมไปสอบถามตอนเดินขึ้นชมวิวเลย แต่ไม่เป็นไรครับ มีเงินขวัญถุงมาด้วยหนึ่งวันก่อนมาพอดี เรื่องของเรื่องคือที่บริษัทเก่าที่เคยทำงานเขาอยากให้พนักงานรู้เรื่องเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ที่บริษัทขาย พอดีผมรู้เรื่องนิดหน่อยเลยไปเล่าให้ฟังอยู่ 2-3 ชั่วโมง ได้ซองค่าตอบแทนมีธนบัตรในซองอยู่ครึ่งหมื่น ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีค่าตัวเยอะขนาดนี้เลย เคยแต่สอนคอมฯชั่วโมงละร้อยห้าสิบ แต่ผมเดาเอาว่าคงเป็นเงินค่าที่ปรึกษาต่อไปภายหน้ามากกว่า ประมาณว่าซื้อใจกลัวผมขี้เกียจให้คำปรึกษา ถึงตรงนี้ผมป้องปากพูดเบาๆเลยว่าได้ใจผมไปแล้ว (ฮา)

ภายในบริเวณเกาะพีพี ในวันที่นักท่องเที่ยวเบาบางอันเนื่องจากไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว

ที่บนเกาะพีพีส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวต่างประเทศซักเกินเก้าสิบเปอร์เซนต์ครับ มีร้านรวงขายของที่ระลึก ขายอุปกรณ์เกี่ยวกับการดำน้ำ อุปกรณ์เกี่ยวกับการท่องเที่ยวบนเกาะและบริเวณใกล้เคียง มีบริษัทนำเที่ยวทั้งของไทยและต่างประเทศ ทั้งนำเที่ยวดูปะการัง ดำน้ำตื้น ดำน้ำลึก ทุกวันนี้มีร้านอินเตอร์เน็ตความเร็วสูงผุดราวดอกเห็ดครับ ราคาค่าใช้บริการก็นาทีละสองบาท ผมว่า 5-10 นาทีนี่เกินพอสำหรับเช็คและส่งเมล์ครับ เพราะทุกร้านเป็นไฮสปีดอินเตอร์เน็ตทั้งนั้น (ไปได้ไงไม่รู้) ถ้าใครนึกภาพไม่ออกให้หลับตานึกถึงถนนข้าวสารครับ เหมือนกันทั้งรูปแบบ ร้านค้า ผับ คาเฟ่และนักท่องเที่ยว ต่างกันอย่างเดียวตรงที่ที่ข้าวสารไม่มีนักท่องเที่ยวฝรั่ง หรือสาวหมวยใส่บิกินี่เดินไปเดินมาให้เราดูเท่านั้นเอง

ถ้าเราไปโดยยังไม่ได้ซื้อทัวร์หรือแพคเกจท่องเที่ยวจากที่ใด บนเกาะจะมีบริษัทนำเที่ยวซึ่งเขาจัดแพคเกจ One Day Trip ไว้ให้เราเลือกว่าจะไปเที่ยวที่ไหนครับ ซึ่งก็มีดูปลา ปะการัง ปีนเขา มุดถ้ำ แล้วแต่เราจะเลือกครับ สนนราคาประมาณ 500 – 1000 บาทต่อคน การซื้อแพคเกจแบบนี้เราจะไปกับนักท่องเที่ยวอื่นๆครับ เมื่อจำนวนครบตามที่ต้องการแล้วทางบริษัทก็จะพาไปลงเรือเที่ยวตามรายการ ทัวร์เหล่านี้จะออกตั้งแต่ช่วงเช้าครับ (ประมาณ 9 ถึง 11 โมง)

เรือหางยาวนำเที่ยวและรับจ้างรับส่งนักท่องเที่ยวเพื่อเดินทางไปบริเวณที่พักที่อยู่ไกลออกไป

แต่มีอีกวิธีหนึ่งที่ผมอยากจะแนะนำคือการใช้บริการเรือหางยาวที่มีบนเกาะครับ เป็นบริการที่มีคู่เกาะพีพีเลยก็ว่าได้ บริการนี้เหมาะสำหรับกลุ่มของนักท่องเที่ยวไม่เกิน 3 คนครับ ค่าใช้บริการประมาณ 1 พันบาทต่อ 3 ชั่วโมงแล้วแต่จะต่อรองครับ ผมว่าคุ้มค่าทีเดียวถ้าไปกันสามคนก็ตกราวคนละสามร้อยกว่าบาท ถูกกว่าซื้อทัวร์ one-day อีก อ้อ วันที่ผมใช้บริการ สามารถต่อรองเพิ่มเวลาเป็น 4 ชั่วโมงได้ด้วยครับ

บริเวณที่เรือหางยาวพามาดำน้ำดูปะการัง

แล้วก็แวะชายหาดอีกฟากนึงของเกาะ ตอนผมลงเรือลงไปเดินเล่นเจอคนพื้นเมืองถืออีโต้ไล่ฟันนักท่องเที่ยวฝรั่งที่นี่ด้วย ไม่รู้นักท่องเที่ยวไปก่อกวนอะไรแก

กลับจากนั่งเรือเที่ยว ยังมีแรงมาเดินเล่นบริเวณชายหาดหลังที่พัก แถวนี้มีกองเศษวัสดุเอาไว้รกสายตาอยู่เยอะเหมือนกันครับ คาดว่าคงกำลังพยายามบูรณะกันอยู่

นักท่องเที่ยวลงเล่นน้ำที่นี่ก็เยอะ ยิ่งตอนสายๆหน่อยนึง ฝรั่งหญิงท๊อปเลส(topless)อาบแดดกันเป็นแถว ตอนเดินผ่านนี่ผมต้องเก็บกล้องเดี๋ยวหาว่าผมทะลึ่ง

จุดชมวิวข้างบน ซึ่งเป็นทางสำหรับหนีคลื่นยักษ์ด้วย ทางขึ้นเขาทำเป็นขั้นบันได แต่กว่าจะขึ้นถึงเล่นเอาเหงื่อตกกีบ แบบนี้ชาตินี้จะมีปัญญาขึ้นภูกระดึงครั้งที่ 6 ไหมหนอ หรือว่าจะขึ้นทาง ฮ.ของกองทัพอากาศดี ก็คนรวยรักธรรมชาติมันผิดตรงไหน อิอิ

การเที่ยวกระบี่ในครั้งนี้เกิดจากการมือบอน ไปคลิกซื้อตั๋วเครื่องบินราคา 99 บาทในอีเมล์จากไทยแอร์เอเชีย ตั้งแต่ช่วงสงกรานต์โน้นแน่ะ อีกอย่างตอนนั้นเพิ่งกลับจากเที่ยวอ่าวฮาลอง ที่เวียดนาม แล้วยังติดใจในความงดงาม ทำให้นึกถึงชายฝั่งอันดามันของไทยซึ่งเป็นความทรงจำที่เลือนมาก อาจจะเป็นเพราะเคยไปมานานมากแล้วหรือผม(แก่)เลอะเลือนเอง อันนี้ก็ไม่ทราบได้

มีตัวเลือกอยู่ในหัว 3 จังหวัดคือ กระบี่ พังงา ภูเก็ต ที่มีพังงาเข้ามาในตัวเลือกเพราะอยากนั่งเรือเที่ยวชายฝั่งอ่าวพังงา นั่งเรือมุดถ้ำลอด ดูเขาตะปู เขาพิงกัน ขึ้นเกาะปันหยี(ชื่อนี้หรือเปล่าไม่แน่ใจ) อีกอย่างผมเห็นในเบื้องหลังการถ่ายทำหนังเอ๊กซ์ที่ก๊อปมาจากพี่สาธิต เอ… หรือว่าพี่สาธิตก๊อปจากผมจำไม่ได้แล้ว มีถ่ายทำที่ชายหาดโดยฉากหลังเป็นเขาตะปูด้วย มันไปถ่ายทำกันยังไงฟะ งง นักท่องเที่ยวออกตรึม ถ้าใครนึกภาพไม่ออก ให้นึกการถ่ายทำหนังชนิดที่ว่าที่อนุสาวรีย์ชัยฯตอนกลางวันแสกๆครับ นึกออกยัง?

แต่ก็คิดถึงพีพีมากกว่าการไปดูสถานที่ถ่ายทำหนังไอ้มดแดง เลยจองตั๋วเครื่องบินไปกระบี่แทน จากนั้นก็ปล่อยทิ้งไว้จนถึงวันออกเดินทาง โดยที่ไม่ได้ติดต่อที่พัก ไม่ได้ติดต่อบริษัททัวร์ ไม่ได้วางแผนการเที่ยวไม่ได้อะไรซักอย่าง มีเพียงตั๋วเครื่องบินไป-กลับอยู่ในมือ เรียกว่าไปตายเอาดาบหน้าว่างั้นเหอะ

ผมออกจากกรุงเทพประมาณ 10 โมง 20 นาทีถึงกระบี่เกือบๆเที่ยง พอลงจากเครื่องเดินลงมาที่บริเวณด้านหน้าอาคารที่พักผู้โดยสาร จะมีบริษัททัวร์และโรงแรมมารอรับลูกค้า ส่วนคนที่ไม่มีคนมารอรับ เราสามารถใช้บริการแท๊กซี่ที่นี่ได้ครับ สนนราคาจากสนามบินไปถึงท่าเรือ(บริเวณศูนย์ราชการแห่งใหม่)เพื่อไปเกาะพีพี 350 บาทถ้วน แต่ถ้าต้องการไปอ่าวนาง ผมคิดว่าค่าใช้บริการก็ไม่น่าจะน้อยกว่ากันซักเท่าไหร่

คนที่มากระบี่ด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกคงไม่แคล้วใช้บริการแท๊กซี่ดังกล่าว แต่คนที่ศึกษามาก่อนหรือเคยมาแล้วจะรู้ว่าที่ด้านหน้าสนามบิน เดินออกไประมาณไม่เกินสามร้อยเมตรจะมีถนนใหญ่และมีรถสองแถววิ่งเข้าออกในเมืองตลอดวันครับ ค่าบริการประมาณ 20-40 บาทแล้วแต่ว่าเป็นรถชนิดไหน ถ้าจะเข้าในเมืองให้เดินไปฝั่งตรงข้ามสนามบินนะครับ

ที่ท่าเรือจะมีเรือออกไปพีพีวันละสองครั้งคือช่วงเช้า 9 โมงและตอนบ่าย 3 โมง ราคาค่าโดยสารสำหรับนักท่องเที่ยว 350 บาทต่อคน และคนละ 150 บาทสำหรับคนท้องถิ่น ถ้าเราสะพายกระเป๋าเข้าไปถามตอนซื้อตั๋วว่า “เท่าไรครับ” เจ้าหน้าที่จะบอกว่า “สามร้อยห้าสิบบาทครับ”
แต่ถ้าเราเดินเข้าไปแล้ววางเงิน 150 บาท เจ้าหน้าที่จะออกตั๋วโดยสารชนิดสำหรับคนท้องถิ่นให้เราครับ ความรู้นี้ผมซื้อมาด้วยเงินหลายบาทครับ อิอิ

พอถึงเกาะพีพี ผมเดินเข้าไปพักที่พีพีโฮเต็ลครับ สนนราคาค่าห้องคืนละ 1,400 บาท ขึ้นกับว่าเราไปช่วงไหนครับ ถ้าเป็นช่วงหน้าท่องเที่ยว คริสมาสต์หรือปีใหม่ค่าห้องจะขึ้นเป็นหลายพันบาทเลยทีเดียว คำแนะนำของผมคือถ้าเราไปช่วงที่ไม่ได้เป็นหน้าท่องเที่ยว ให้เดินเข้าไปแล้วค่อยไปถามทีละที่เลยครับ ค่อยๆเดินถามไปเรื่อยๆบางทีจะเจอห้องราคาถูกอย่างไม่น่าเชื่อ ยิ่งตรงทางเดินขึ้นจุดชมวิว ผมสอบถามดูห้องพักแบบสองเตียงคืนละ 700 บาทเองครับ ซึ่งทางเจ้าของที่พักเขาบอกถ้าเป็นไฮซีซั่น ค่าห้องจะขึ้นถึง 4,500 บาทต่อคืนเลยทีเดียว

(ยังมีต่อ – to be continued)