ถ้าเราลองนับนิ้วมือดู มีเพลงที่ดังขึ้นมาแล้วดึงเรากลับบ้านมีอยู่ไม่กี่เพลงครับ เพลงนี้ก็เป็นเพลงหนึ่งสำหรับผม ที่ผูกกับความรู้สึกและความทรงจำแบบถาวร

เมื่อเพลงนี้ดังขึ้น ภาพและความรู้สึกเหล่านี้ปรากฏขึ้นมา

1. ที่บ้านนอก บ้านแม่ผมเป็นร้านขายของชำที่หน้าร้านจะมีตู้เพลงหยอดเหรียญเก่าๆ เป็นแผ่นเสียงด้วยนะ ที่มีเพลงด้านละ 1 เพลง (ไม่ใช่ CD) เพลงนี้จะดังบ่อยมาก พอๆกับสาวจันทร์กั้งโกบของพรศักดิ์ ส่องแสง
2. ประมาณปี 2541-42 ผมทำงานแล้ว และเข้าไปติดต่องานที่มหา’ลัย ได้ทราบข่าวหนึ่ง รุ่นน้องมหา’ลัยคนหนึ่งเพิ่งเรียนจบเป็นบัณฑิตวิศวกรรมศาตร์ ได้ฆ่าตัวตายด้วยการปีนขึ้นไปผูกฆ่าตัวตายบนเสาส่งคลื่นสถานีวิทยุของมหา’ลัย หลังจากนำตัวลงมาก็พบบันทึกในตัว เขียนไว้ว่า

อ่านต่อ →